به گزارش می‌متالز، آنچه در سال‌های اخیر در این شرکت اتفاق افتاده، نشان می‌دهد پاسخ به این دو مساله در حال نزدیک‌شدن به یکدیگر است: تأمین پایدار انرژی، کاهش مصرف منابع و کم‌کردن اثرات زیست‌محیطی تولید.

مهم‌ترین بخش این حرکت در حوزه انرژی دیده می‌شود. فولاد خوزستان برنامه ایجاد ۶۰۰ مگاوات ظرفیت نیروگاه خورشیدی در قالب سه پروژه ۲۰۰ مگاواتی را دنبال می‌کند و پروژه‌های بهبهان و گتوند بخشی از این برنامه‌اند. در کنار آن، بهینه‌سازی مصرف انرژی و اقداماتی برای کاهش انتشار گاز‌های گلخانه‌ای نیز دنبال شده است. اهمیت این سرمایه‌گذاری فقط در تأمین برق کارخانه نیست؛ هرچه سهم برق تجدیدپذیر در سبد انرژی شرکت افزایش پیدا کند، شدت کربن محصول نیز کاهش می‌یابد و فولاد خوزستان برای بازاری که محدودیت‌های کربنی در آن جدی‌تر می‌شود، موقعیت بهتری خواهد داشت.

بخش دیگری از این مسیر در آب، پسماند و کنترل آلایندگی شکل گرفته است. افزایش ظرفیت سامانه‌های غبارگیری از حدود ۵ میلیون به بیش از ۱۱ میلیون مترمکعب در ساعت، اجرای ویندفنسینگ برای کنترل انتشار غبار از انباشت مواد، بازچرخانی پساب صنعتی و ورود بیش از ۸۶ درصد پسماند‌های صنعتی به چرخه بازچرخانی یا فروش، نشان می‌دهد سیاست محیط‌زیستی شرکت از یک پروژه منفرد فراتر رفته است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده شرکت، طی یک دوره ۱۲ ساله، با وجود افزایش ۴۴ درصدی تولید، میزان انتشار گردوغبار ۵۶ درصد کاهش یافته است. اینجا نقطه مهم ماجراست: افزایش تولید بدون افزایش متناسب فشار زیست‌محیطی.

فولاد خوزستان هنوز در ابتدای راهی است که در صنعت جهانی با عنوان فولاد کم‌کربن یا سبز شناخته می‌شود و این مسیر با احداث چند نیروگاه یا پروژه زیست‌محیطی به پایان نمی‌رسد.

مرحله بعد باید تبدیل همین اقدامات به یک نقشه راه سنجش‌پذیر باشد؛ از سهم انرژی تجدیدپذیر و مصرف آب تا شدت انرژی و میزان انتشار کربن به ازای هر تن محصول.

مزیت فولادسازان آینده فقط در ظرفیت کوره‌هایشان نخواهد بود؛ کیفیت انرژی، میزان مصرف منابع و کربنی که برای تولید هر تن فولاد منتشر می‌کنند نیز بخشی از قدرت رقابتی آنها خواهد بود. فولاد خوزستان، با پروژه‌هایی که امروز در دست اجرا دارد، عملاً وارد این مسیر شده است.