در جامعه پدرسالار یا نیمه‌پدرسالار عرب جاهلی، مردان بیشتر با میل هم‌خوابگی با زنان و شهوت‌رانی مانوس‌اند تا با عشق/ دوستی که از برابری و اعتماد متقابل و امکان همانندگرایی یکی با دیگری توشه و مایه می‌گیرد و ازدواج در نظرشان اقدامی بوده است برای تکثیر فرزند.

به گزارش خبرگزاری اولین خبر، علی نیکویی (دکتری پژوهش‌هنر، کارشناس ارشد تاریخ ایران باستان، ایران‌شناس و روزنامه‌نگار): پیرامون شخصیت زن در دوران پیش از ظهور حضرت محمد (ص) [دوران جاهلی] در عربستان دو عقیده مختلف عنوان شده: عده‌ای از محققین بر آن‌اند که زن جاهلیت دارای مقام ممتاز بوده و عده‌ای از پژوهشگران جایگاه زن در دوران جاهلی را درست نقطه مقابل نظریه عنوان‌شده می‌دانند. در این گفتار به بررسی نظریه موافقانِ «بلندجایگاهی» زنان در دوران جاهلیت اعراب می‌پردازیم:

پیش از اسلام و بعد از آن، مردان با زنان صحبت می‌کردند... نجیب‌ترین زنان مردان را در خانه خود می‌پذیرفتند و با آن‌ها بحث می‌کردند و نظری به یکدیگر می‌افکندند. این موضوع در جاهلیت عار نبود و در صدر اسلام هم حرام به شمار نمی‌آمد و همین گفت‌وگوها سبب نزدیکی و وصلت جمیل و ثُبنیه، عفرا و عروه، کثیر و عزه و بسیاری دیگر از زوج‌های مشهور شد. زنان و مردانی هم بودند که برای صحبت‌ کردن در یک جا گرد می‌آمدند و این‌ همه در برابر چشمان اولیا و شوهران‌شان انجام می‌شد و ایشان نیز این رفتارهای غیرمنکر را محکوم نمی‌کردند؛ زیرا نیک می‌دانستند که هیچ ‌چیز قابل سرزنش وجود ندارد.